Nadżerka szyjki macicy

Nadżerka części pochwowej szyjki macicy jest jedną z najczęstszych zmian rozpoznawanych u kobiet. Występuje u co czwartej kobiety.

Nadżerka może być następstwem zmian zapalnych, poporodowych lub występować jako tzw. nadżerka wrodzona. Nadżerka albo nie daje objawów, albo klinicznie objawia się krwawieniem kontaktowym (po stosunku płciowym) lub upławami (patologiczną, obfitą wydzieliną z pochwy).

Pełna diagnostyka nadżerki polega na wykonaniu badań: kolposkopowego lub kolpomikroskopowego, mikrobiologicznego i cytologicznego rozmazu z pochwy lub badania histopatologicznego wycinka z miejsca zmienionego patologicznie.

Radykalne jej wyleczenie polega na zniszczeniu metodami fizycznymi lub chemicznymi nieprawidłowych, tworzących ją komórek. Metody usuwania nadżerek:

• Elektrokoagulacja – polega na zniszczeniu komórek gruczołowych i prądem tworzącym łuk elektryczny między końcówką roboczą koagulatora a szyjką macicy.
• Środki chemiczne – powodują martwicę komórek. Skuteczność tej metody jest niska, a wymagane przy niej najczęściej kilkunastokrotne przykładanie do nadżerki środka leczniczego w określonych odstępach czasowych
• Kriokoagulacja – polega na wywołaniu martwicy powierzchownych tkanek szyjki macicy przy pomocy obniżonej temperatury. Uzyskuje się ją przykładając do szyjki końcówkę aparatu, z której pod ciśnieniem wypływa sprężony azot – w chwili rozprężania pochłania on ciepło z otoczenia powodując powstanie martwicy tkanek powierzchownych szyjki, a więc i nadżerki.
• Fotokoagulacja - jest metodą polegającą na wykorzystaniu fali świetlnej o charakterystyce lasera neodymowo-yagowego. Wyemitowanie impulsu światła na nadżerkę powoduje nagłe odparowanie wody w komórkach tworzących nadżerkę, a w konsekwencji ich natychmiastowe obumarcie.