Adres: 60-142 Poznań ul. Promienista 98

Rejestracja w Klinice Promienistej Poznań

Rozmiar tekstu:
Klinika Promienista Poznań - Prywatny Szpital > Ambulatorium > Urologia > Leczenie urologiczne

Ul. Promienista 98

Biopsja i USG piersi

Klinika specjalizuje się w nowoczesnej diagnostyce zmian zachodzących w piersi! Biopsja piersi pozwala na precyzyjną diagnostykę zmian zachodzących w piersi. […]

Leczenie na raty w Klinice Promienistej!

leczenie na raty

Nasi pacjenci mają możliwość zapłaty za leczenie w wygodnych ratach. Procedura jest bardzo prosta i zajmuje około 20 minut. Nasi pacjenci […]

Trycholog w Klinice Promienistej!

trycholog poznan

Klinika Promienista zaprasza osoby, które mają problemy ze skórą głowy oraz z włosami! Trycholog pomaga złagodzić i wyeliminować objawy m.in.: […]

Leczenie urologiczne

W Gabinecie Urologicznym udzielamy konsultacji z zakresu schorzeń układu moczowo – płciowego.

Lekarz Urolog zajmuję się jego budową, fizjologią, wadami patologicznymi w aspekcie endokrynologicznym i naczyniowym.
  

 

REJESTRACJA tel. 61 862 20 25

Druki do pobrania ->

 

 

 

 

 

 

Budowa układu moczowego mężczyzny

 

  • Układ moczowy odpowiada za powstawanie, gromadzenie
    i wydalanie moczu.
    W jego skład wchodzą: nerki, moczowody, pęcherz moczowy
    i cewka moczowa.
    Nerki usytuowane są na tylnej ścianie jamy brzusznej.
    Produkują mocz poprzez usuwanie z krwi zbędnych substancji.
  • Pęcherz moczowy wypełnia się moczem w ciągu 3–4 godzin.
    W miarę jego napełniania stajesz się coraz bardziej świadomy potrzeby oddania moczu. Podczas oddawania moczu wypływa on z pęcherza moczowego i przez
    cewkę moczową wydostaje się na zewnątrz.
  • U mężczyzn układ moczowy i płciowy mają częściowo wspólny przebieg.
    Nasienie wytwarzane jest w jądrach i przemieszczane wewnątrz dwóch rurek,
    zwanych nasieniowodami, do miejsca gromadzenia go w pęcherzykach nasiennych,
    znajdujących się za gruczołem krokowym.
  • Gruczoł krokowy jest niewielkim narządem znajdującym się
    bezpośrednio pod pęcherzem moczowym. Otacza on cewkę moczową
    na kształt kołnierza. Gruczoł ten produkuje płyn, który jest jednym ze składników nasienia.
  • U mężczyzn po 40 roku życia gruczoł krokowy często stopniowo
    powiększa się i uciskając cewkę moczową powoduje zwężenie jej
    światła. Proces ten może być przyczyną problemów w oddawaniu
    moczu, w związku z czym możesz mieć trudności z całkowitym
    opróżnieniem pęcherza moczowego.

 

Budowa układu moczowego kobiety

  • Układ moczowy odpowiada za powstawanie, gromadzenie
    i wydalanie moczu. W jego skład wchodzą: nerki, moczowody,
    pęcherz moczowy i cewka moczowa.
  • Nerki usytuowane są na tylnej ścianie jamy brzusznej.
    Produkują mocz poprzez usuwanie z krwi zbędnych substancji.
    Powstały w ten sposób mocz wydostaje się z nerek i przepływa
    przez moczowody do pęcherza moczowego, gdzie jest gromadzony.
  • Pęcherz moczowy wypełnia się moczem w ciągu 3–4 godzin.
    W miarę jego napełniania stajesz się coraz bardziej świadoma potrzeby
    oddania moczu. Podczas oddawania moczu wypływa on z pęcherza
    moczowego i przez cewkę moczową wydostaje się na zewnątrz.
  • Kobiety są bardziej podatne na infekcje układu moczowego,
    ponieważ kobieca cewka moczowa jest dużo krótsza. Opróżnianie pęcherza
    moczowego w niedługim czasie po stosunku może pomóc w uniknięciu
    stanów zapalnych dróg moczowych.
  • Po porodzie wiele kobiet ma skłonności do popuszczania
    niewielkich ilości moczu, gdy kaszlą bądź kichają. Zjawisko to nosi
    nazwę wysiłkowego nietrzymania moczu i jest spowodowane osłabieniem
    mięśni dna miednicy po przejściu noworodka przez kanał rodny.
    Wykonywanie ćwiczeń mięśni dna miednicy może pomóc w zwiększeniu
    ich siły i spowodować ustąpienie popuszczania moczu.
  • Przepływ moczu może być utrudniony, jeśli cewka moczowa jest zwężona
    przez bliznowatą tkankę lub gdy dochodzi do zaburzeń w rozkurczu
    mięśni cewki. Jednakże zjawisko to jest rzadkie.

Cytoskopia

Cystoskopia to badanie wnętrza pęcherza moczowego przy użyciu cienkiego „teleskopu” zwanego cystoskopem, który wprowadza się do pęcherza przez cewkę moczową. Istnieją dwa rodzaje cystoskopów – giętkie oraz sztywne.

  • Cystoskopię z użyciem giętkiego narzędzia
    stosuje się zwykle,
    aby wykryć przyczyny obecności krwi w moczu. Cystoskopia wykorzystująca
    sztywny fiberoskop umożliwia wykonywanie w tym samym czasie wielu
    mniejszych zabiegów, takich jak pobieranie fragmentów tkanek lub wykonywanie biopsji.
  • Cystoskopię z użyciem giętkiego narzędzia można wykonywać w znieczuleniu
    miejscowym. Podczas cystoskopii z użyciem sztywnego instrumentu zwłaszcza
    u mężczyzn preferuje się wykonanie zabiegu w znieczuleniu rdzeniowym lub krótkim znieczuleniu ogólnym, chociaż zabieg ten można przeprowadzić również w znieczuleniu miejscowym.
  • Cystoskopia giętkim fiberoskopem trwa 1 dzień – wkrótce po zabiegu
    będziesz mógł wrócić do domu. Badanie cystoskopowe sztywnym
    instrumentem również można wykonać w 1 dzień, lecz jeśli jednocześnie
    przeprowadzono inny zabieg, jak na przykład pobranie fragmentów tkanek,
    konieczne może być, abyś pozostał na noc w szpitalu.
  • Po zabiegu możesz mieć uczucie dyskomfortu podczas oddawania moczu,
    lecz powinno to minąć po około 1 dniu. Możesz otrzymać polecenie
    spożywania dodatkowej ilości płynów przez 24 godziny i otrzymać
    antybiotyki, aby obniżyć ryzyko infekcji.
  • Jeżeli wystąpi temperatura lub objawy zapalenia pęcherza moczowego,
    powinieneś skonsultować się z lekarzem i najprawdopodobniej będziesz
    wymagał podania pełnej dawki antybiotyków.

 

Podrażnienia pęcherza moczowego

 

Zapalenie pęcherza moczowego

Cystitis to zapalenie pęcherza moczowego spowodowane infekcją. Pacjenci z zapaleniem pęcherza moczowego nieraz odczuwają pieczenie podczas oddawania moczu i potrzebę częstszego niż zwykle korzystania z toalety. Cystitis może również powodować uczucie dyskomfortu w okolicy podbrzusza. Mocz może być mętny i podbarwiony krwią, może też mieć ostry zapach.

  • Zapalenie pęcherza moczowego występuje
    częściej u kobiet
    , gdyż cewka moczowa jest krótsza, co ułatwia bakteriom dostęp
    do pęcherza. U mężczyzn cewka moczowa jest dłuższa, a zapalenie
    pęcherza moczowego jest zwykle wywołane przeszkodą podpęcherzową.
  • Zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet każde schorzenie, które utrudnia
    odpływ moczu lub prowadzi do niecałkowitego opróżniania się pęcherza,
    może zwiększać ryzyko wystąpienia zapalenia pęcherza moczowego. Do takich
    schorzeń należą złogi nerkowe i pęcherzowe oraz zwężenie cewki moczowej.
    Najczęstszą przyczyną zwężenia cewki moczowej u mężczyzn jest łagodny
    przerost gruczołu krokowego.
  • Zostaniesz poproszony o dostarczenie świeżej próbki moczu w specjalnym
    sterylnym pojemniku, która zostanie wysłana do laboratorium w celu ustalenia,
    jaki rodzaj bakterii wywołał zapalenie. Próbkę należy pobrać ze środkowego
    strumienia moczu.
  • Zapalenie pęcherza moczowego zwykle leczy się antybiotykiem.
    Inne środki, które mogą pomóc w zapobieganiu kolejnym incydentom
    zapalenia pęcherza moczowego, to spożywanie dużej ilości płynów,
    szczególnie soku z borówek, oraz korzystanie z prysznica zamiast kąpieli w wannie.
  • U niektórych pacjentów może być konieczne wykonanie
    badania ultrasonograficznego
    nerek i pęcherza moczowego.

  Przewlekłe śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego

  • Niektóre osoby często oddają mocz.
    Może być to spowodowane chorobą,
    którą można zdiagnozować przy użyciu testów urodynamicznych.
    Gdy jednak wyniki tych testów są negatywne, u pacjentów stwierdza się
    nadwrażliwość pęcherza moczowego.
  • W niektórych przypadkach zwiększenie objętości płynu, jaki może się gromadzić
    w pęcherzu moczowym, może pomóc w złagodzeniu objawów. W znieczuleniu
    ogólnym przeprowadza się zabieg rozciągania pęcherza moczowego, który
    rozpycha wypełniająca go pod ciśnieniem woda, co przypomina nadmuchiwanie balonu.
  • Czasami śluzówka pęcherza moczowego wygląda jakby była zmieniona zapalnie,
    choć nie stwierdzono obecności infekcji. Stan taki nazywamy śródmiąższowym
    zapaleniem pęcherza moczowego. Jego przyczyny są znane,
    lecz może być ono dziedziczne. Dużo częściej spotyka się je u kobiet i w niektórych
    przypadkach może ono powodować wiele dolegliwości bólowych.
  • Jeśli objawy śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego
    nie ulegają złagodzeniu po zabiegu rozciągania pęcherza, może pomóc
    płukanie pęcherza specjalnym roztworem leków. Do pęcherza moczowego
    wprowadza się przez cewkę cewnik. Następnie przez cewnik do pęcherza
    moczowego wprowadza się roztwór i pozostawia go tam na pół godziny.
    Możesz odczuwać niewielki ból, ale znieczulenie miejscowe złagodzi go.
  • Pomocna w złagodzeniu objawów śródmiąższowego zapalenia pęcherza
    moczowego może być również farmakoterapia z zastosowaniem siarczanu
    sodowego pentozanu, cymetydyny, amitryptyliny lub hydroksyzyny.

Inne schorzenia

 

Uchyłki i złogi

  • Jeśli odpływ moczu z pęcherza jest przez
    dłuższy czas utrudniony,
    jak zdarza się to u mężczyzn z łagodnym przerostem gruczołu krokowego,
    ściana pęcherza moczowego ulega rozciągnięciu. W takim przypadku
    dochodzi do powstawania małych jamek (uchyłków) w słabszych obszarach
    ściany pęcherza. Mocz gromadzony w tych uchyłkach może ulec zakażeniu.
  • Uchyłki mogą ulec obkurczeniu, jeśli utrudnienie w odpływie moczu leczy się
    chirurgicznie. Czasami jednak konieczny jest kolejny zabieg operacyjny
    w celu usunięcia uchyłków.
  • Utrudnienie w odpływie moczu może również prowadzić do powstawania
    złogów, które mogą się gromadzić w pęcherzu moczowym, powodując podrażnienie
    pęcherza i dalsze utrudnienie w oddawaniu moczu. W większości przypadków
    złogi są widoczne na zdjęciu RTG.
  • Większość złogów pęcherzowych można usunąć podczas zabiegu zwanego
    cystoskopią. Małe złogi można usunąć w całości, podczas gdy duże złogi trzeba
    rozkruszyć przy użyciu specjalnego instrumentu do mniejszych fragmentów,
    które wypłukuje się z pęcherza za pomocą wody lub rozcieńczonego roztworu soli.
  • Czasami może być konieczne chirurgiczne usunięcie złogu przez cięcie w podbrzuszu.
  • Najkorzystniejsze jest leczenie zwężenia powodującego utrudnienie
    dopływu moczu, aby zapobiec dalszemu formowaniu się złogów.

Pęcherz neurogenny

  • Długotrwałe choroby układu nerwowego
    obejmujące rdzeń kręgowy,
    a czasami również mózg, mogą powodować zaburzenia ze strony
    pęcherza moczowego, które zazwyczaj można leczyć.
  • U większości pacjentów z rozszczepem kręgosłupa mięśnie pęcherza
    moczowego są nadmiernie aktywne i kurczą się bez potrzeby.
    Nadczynny może być również zwieracz cewki moczowej, czyli
    pierścień mięśni wokół cewki moczowej.
  • Gdy zwieracz cewki moczowej jest nadczynny, pęcherz moczowy
    nie może się opróżnić. Zaburzenia te mogą prowadzić do nietrzymania
    moczu, formowania się złogów, a nieleczone – ostatecznie do niewydolności nerek.
  • Zaburzenia pęcherza moczowego, wywołane uszkodzeniem rdzenia
    kręgowego w wyniku urazu lub wypadku komunikacyjnego, będą zależeć
    od lokalizacji uszkodzenia rdzenia. Zaraz po urazie mięśnie pęcherza moczowego
    często nie będą się kurczyć w celu opróżnienia pęcherza, lecz później
    mogą stać się nadczynne.
  • Zaburzenia pęcherza mogą występować także u pacjentów po udarze mózgu,
    w przebiegu stwardnienia rozsianego i choroby Parkinsona. Pacjenci muszą
    często korzystać z toalety i mają parcia naglące.
  • Pacjenci mogą także cierpieć na nietrzymanie moczu z parć naglących,
    co oznacza, że mają oni silne parcie na mocz, a następnie nagle mimowolnie
    go oddają. Szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona zaburzenie może
    dotyczyć zwieracza cewki moczowej, co może utrudniać oddawanie moczu.

Pęcherz neurogenny-leczenie

  • W przebiegu chorób neurologicznych mięśnie
    pęcherza moczowego
    mogą być nadczynne. Zwieracz cewki moczowej może się nie rozkurczać
    lub może się kurczyć podczas mikcji.
  • Objawy wywołane nadczynnością mięśni pęcherza moczowego można
    leczyć farmakologicznie lekiem takim jak oksybutynina.
  • Stałe cewnikowanie pęcherza moczowego będzie zwykle opanowywać
    nietrzymanie moczu, lecz może powodować dyskomfort, nawracające i
    nfekcje układu moczowego i/lub może prowadzić do inkrustacji cewnika
    solami obecnymi w moczu. Wymiana cewnika co 3 miesiące może
    pomóc uniknąć niektórych z tych problemów.
  • Szczególnie u mężczyzn stała przetoka nadłonowa (cystofiks) jest wygodniejsza
    niż cewnik moczowy. Zakłada się ją w znieczuleniu miejscowym, rdzeniowym l
    ub ogólnym i należy wymieniać co około 3 miesiące. Przy zmianie
    cewnika (cystofiksu) pacjenci zwykle nie będą wymagali znieczulenia.
    Aby jednak cewnik (cystofiks) działał skutecznie, u niektórych pacjentów należy wykonać zabieg zamknięcia szyi pęcherza moczowego.
  • Pacjenci z objawami wywołanymi uszkodzeniem zwieracza cewki moczowej
    mogą wymagać wykonywania do 6 razy w ciągu dnia 1-razowych
    jałowych samodzielnych cewnikowań. Metoda ta umożliwi im całkowite
    opróżnianie pęcherza moczowego.
  • U niektórych pacjentów mocz może być odprowadzany do sztucznego
    otworu w powłokach brzusznych.

Pęcherz moczowy o upośledzonej kurczliwości

  • Niektórzy pacjenci tracą zdolność wykonywania
    skurczu pęcherza
    moczowego podczas oddawania moczu. Mówimy wtedy o upośledzonej
    kurczliwości pęcherza moczowego.
  • Pacjenci z upośledzoną kurczliwością pęcherza moczowego
    mogą potrzebować więcej czasu, aby oddać mocz, często oddawać
    małe ilości moczu oraz nie móc całkowicie opróżnić pęcherza.
    Zwiększa to ryzyko infekcji dróg moczowych, które mogą często
    nawracać i oddziaływać na nerki. Infekcjom tym można zapobiegać,
    przyjmując każdego dnia niskie dawki antybiotyków.
  • Gdy problem nie jest zbyt poważny, pomocna jest terapia z zastosowaniem
    leków cholinergicznych, takich jak karbachol lub betanechol.
    Leki te zwiększają siłę skurczu pęcherza moczowego podczas mikcji, nie działają jednak w poważniejszych przypadkach lub w razie stosowania ich przez dłuższy czas.
  • Pacjenci z bardziej zaawansowanymi postaciami upośledzenia kurczliwości
    pęcherza moczowego będą musieli nauczyć się techniki okresowego
    samodzielnego jałowego cewnikowania, co umożliwi im całkowite opróżnianie pęcherza.
    Zwykle zabieg ten należy wykonywać 1-2 razy dziennie.
  • W niektórych przypadkach konieczny może być zabieg wytworzenia
    odprowadzenia moczu za pośrednictwem wstawki jelitowej,
    który polega na obejściu pęcherza moczowego i wytworzeniu otworu
    w powłokach brzusznych w celu odprowadzania moczu do worka.

Przetoki moczowe

  • Niekiedy może dojść do powstania nieprawidłowego połączenia
    pomiędzy pęcherzem moczowym a innym narządem miednicy,
    szczególnie z dolnym odcinkiem jelita i pochwą. Połączenia te nazywamy
    przetokami moczowymi; mogą one powodować wyciek moczu i
    nawracające infekcje układu moczowego.
  • Przetoka pęcherzowo-pochwowa może prowadzić do wycieku moczu
    przez pochwę. Jeśli jest obecna przetoka pęcherzowo-jelitowa, przez
    cewkę moczową może wydostawać się gaz i stolec.
  • Najpowszechniejszą przyczyną przetok pęcherzowo-pochwowych jest
    uszkodzenie pęcherza moczowego lub moczowodów podczas zabiegu wykonywanego
    w rejonie miednicy. Przetoki pęcherzowo-jelitowe są najczęściej spowodowane
    uchyłkowatością jelita, rakiem okrężnicy, chorobą Crohna lub nowotworem
    pęcherza moczowego.
  • Aby wykazać obecność przetoki pęcherzowo-jelitowej, wykonuje się wiele badań.
    Należy do nich cystoskopia, cystografia, sigmoidoskopia i wlew cieniujący z barytu.
  • Jeśli podejrzewa się obecność przetoki pęcherzowo-pochwowej, wykonuje się badanie,
    które polega na wprowadzeniu do pochwy trzech tamponów i podaniu specjalnego
    barwnika przez cewnik moczowy do pęcherza moczowego.
    Tampony następnie usuwa się z pochwy.
  • Jeśli środkowy i najbardziej wewnętrzny tampon jest zabarwiony przez barwnik,
    stwierdzamy obecność przetoki pęcherzowo-pochwowej.
    Niezbędne może być przeprowadzenie innych badań, takich jak RTG,
    aby upewnić się, że nie występują inne uszkodzenia.

Przetoki moczowe – leczenie chirurgiczne

  • Jest mało prawdopodobne, że duże przetoki ulegną samoistnemu
    wyleczeniu, dlatego może być konieczny zabieg operacyjny, który trwa zwykle 2-3 godzin.
  • Najbardziej skutecznym sposobem leczenia naprawczego przetoki
    pęcherzowo-pochwowej jest zabieg z dostępu przez cięcie
    w powłokach brzusznych, choć czasami możliwy jest zabieg
    z dostępu przez pochwę. Usuwa się tkanki łączące pęcherz moczowy z
    pochwą i zamyka otwory w ścianie pochwy i pęcherza.
  • Zabieg naprawczy przetoki pęcherzowo-jelitowej wykonuje się z dostępu
    przez cięcie w powłokach brzusznych. Ważne jest, aby upewnić się
    przed zabiegiem, że jelito jest całkowicie puste. Podczas zabiegu
    usuwa się nieprawidłowe połączenie i wycina fragment jelita, w którym jest przetoka.
  • Czasami, jeśli jelito jest w jakikolwiek sposób zwężone, konieczne
    może być wytworzenie czasowej przetoki okrężniczo-skórnej w ścianie brzucha,
    zwanej kolostomią. Następnie wykonuje się zabieg naprawczy pęcherza moczowego.
    Czasową przetokę można zamknąć po około 3 miesiącach.
  • Podczas zabiegu przetoki moczowej do pęcherza wprowadza się cewnik
    moczowy w celu odprowadzania moczu. Cewnik pozostawia się w pęcherzu,
    aby umożliwić gojenie się tkanek i zwykle usuwa się go po około 1 tygodniu.
    Następnie wykonuje się cystogram, który polega na wykonaniu
    zdjęcia RTG pęcherza moczowego, aby upewnić się, że zabieg był skuteczny.
  • Czas pobytu w szpitalu jest różny, lecz będziesz czuł się znów lepiej po około 8 tygodniach.

Zakażenia układu moczowo-płciowego występujących u mężczyzn

 

Zapalenie cewki moczowej

  • Zapalenie cewki moczowej może wynikać ze stanu zapalnego lub z podrażnienia.
    Zapalenie cewki moczowej często wywołuje przenoszona drogą
  • płciową bakteria zwanaChlamydia trachomatis. Zakażenie może również
    powodować inny rodzaj bakterii —Neisseria gonorrhoeae.
    Niekiedy zapalenie cewki moczowej mogą wywoływać inne
    patogeny, np. wirus opryszczki. Zapalenie cewki moczowej
    może też być wynikiem urazu lub podrażnienia substancjami chemicznymi.
  • Pacjenci z zapaleniem cewki moczowej zwykle odczuwają ból przy oddawaniu
    moczu i/lub zauważają upławy z członka. Upławy mogą być przejrzyste,
    białawe lub zielonkawo-żółte. Te ostatnie są wynikiem obecności komórek zapalnych,
    które stanowią odpowiedź organizmu na infekcję. Czasami pacjenci z
    zapaleniem cewki moczowej nie mają żadnych dolegliwości,
    a infekcja zostaje rozpoznana na podstawie badań przesiewowych.
  • Zapalenie cewki moczowej rozpoznajemy, kiedy w wymazie z cewki moczowej,
    ocenionym pod mikroskopem, widoczne są komórki zapalne.
    Lecz jeśli krótko przed pobraniem wymazu pacjent oddał mocz,
    komórki zapalne mogły zostać wypłukane. W takim przypadku należy
    ponownie zgłosić się następnego dnia w celu pobrania kolejnego wymazu – pamiętaj, żeby nie oddawać
    moczu przez przynajmniej 4 godziny przed wizytą.
  • Jeżeli infekcja jest spowodowana przez bakterię, otrzymasz antybiotyk.
    Powinieneś (powinnaś) zachować wstrzemięźliwość płciową dopóki
    zapalenie nie zostanie wyleczone. Jeśli nie zastosujesz się do tego,
    najprawdopodobniej przekażesz zakażenie swojemu (swojej) partnerowi (partnerce).

Rzeżączka

  • Rzeżączka jest infekcją spowodowaną przez bakterię Neisseria gonorrhoeae.
    U mężczyzn dotyczy cewki moczowej, ale może dotyczyć także gardła, jąder,
    najądrzy oraz odbytnicy.
  • Neisseria gonorrhoeae może być przekazywana w trakcie stosunku płciowego
  • (pochwowego, analnego lub oralnego).
    Zajęcie cewki moczowej powoduje zapalenie i podrażnienie cewki moczowej.
  • Chorzy odczuwają ból przy oddawaniu moczu, mają zielonkawo-żółte upławy. Sporadycznie, zakażeni mężczyźni mogą nie mieć żadnych objawów.
    Zapalenie gardła najczęściej przebiega bez dolegliwości.
  • Zapalenie odbytnicy może spowodować obecność upławów z odbytu,
    ale niektórzy nie zgłaszają dolegliwości.
  • Zapalenie jąder i najądrzy objawia się obrzękiem i bólem jąder.
  • Rzeżączkę rozpoznajemy na podstawie badania mikroskopowego
    wymazu z zakażonej okolicy.
  • Leczenie polega na antybiotykoterapii. Wyznaczona zostanie Ci
    wizyta kontrolna za tydzień. Powinieneś (powinnaś) zachować
    wstrzemięźliwość płciową do czasu, kiedy lekarz stwierdzi, że Ty i Twój partner(-ka) jesteście zdrowi.

Kłykciny kończyste

Kłykciny kończyste to małe mięsiste narośla na penisie, worku mosznowym i wokół odbytu. Przyczyną ich powstania jest wirus brodawczaka (HPV, human papilloma virus).

  • Kłykciny kończyste rozprzestrzeniają się przez kontakt bezpośredni.
    Mogą być przenoszone w trakcie masturbacji, pochwowego,
    oralnego czy analnego stosunku płciowego.
  • Od momentu zakażenia wirusem brodawczaka do chwili
    pojawienia się brodawek może upłynąć do 3 miesięcy.
    Kłykciny są zwykle niebolesne, lecz niektórzy chorzy mogą odczuwać świąd.
  • Rozpoznanie opieramy na badaniu zajętej okolicy. Czasami z kłykcinami
    można pomylić inną chorobę skóry, zwaną mięczakiem zakaźnym.
    Jeżeli pozostają jakiekolwiek wątpliwości, należy pobrać w znieczuleniu
    miejscowym niewielki wycinek skóry do dalszej diagnostyki laboratoryjnej.
  • Jeżeli kłykciny znajdują się w okolicy odbytu, Twój lekarz może obejrzeć odbytnicę
    za pomocą rektoskopu, aby potwierdzić, czy zmiany się nie rozprzestrzeniły.
    Badanie to jest niebolesne pod warunkiem, że pozostaniesz rozluźniony(-a).
  • Leczenie polega na stosowaniu maści, zamrażaniu lub wypalaniu zmian.
    Bardzo rzadko konieczne jest leczenie chirurgiczne.
  • Niezmiernie ważne jest powiadomienie Twojego partnera seksualnego,
    aby poddał (-a) się badaniu i, jeśli to konieczne, leczeniu.

Opryszczka narządów płciowych

Opryszczkę narządów płciowych powoduje wirus, który występuje w dwóch postaciach – jeden jest przyczyną owrzodzeń wokół ust w przebiegu przeziębienia, drugi powoduje powstanie owrzodzeń wokół członka oraz odbytu. Zakażenie może być przenoszone z okolicy ust do narządów płciowych i z narządów płciowych do ust podczas oralnego stosunku płciowego.

  • Opryszczka rozprzestrzenia się poprzez kontakt bezpośredni
    z zakażoną osobą,
    np. podczas pocałunku, a także podczas waginalnego,
    analnego i oralnego stosunku płciowego.
    Mimo że choroba łatwiej się przenosi, kiedy występują owrzodzenia,
    wirus może być przenoszony także wtedy, gdy objawy nie występują.
  • Pierwsze objawy to mrowienie i świąd w okolicy narządów płciowych.
    Później pojawiają się tam małe, wypełnione surowiczym płynem pęcherzyki,
    które z czasem pękają i pojawiają się owrzodzenia. Jeżeli owrzodzenia
    znajdują się na końcu członka czy cewki moczowej, oddawanie moczu
    może być bolesne. Dodatkowo mogą wystąpić dolegliwości przypominające
    przeziębienie.
  • Chorobę rozpoznaje się na podstawie dokładnego badania zajętej okolicy.
    Dla potwierdzenia pobierany jest często wymaz.
  • Leczenie pierwszego epizodu opryszczkowego zakażenia
    narządów płciowych trwa 2-4 tygodni i przez ten czas możesz
    łatwo stać się źródłem zakażenia dla otoczenia.
  • Dostępne leki zmniejszają dolegliwości, szczególnie podczas pierwszego zachorowania.
    W przypadku nawrotu choroby leczenie należy podjąć
    w ciągu 72 godzin od wystąpienia objawów.
    Środki przeciwbólowe, luźna bielizna oraz kąpiele w ciepłej,
    osolonej wodzie przynoszą ulgę. W sytuacji częstych
    czy dokuczliwych nawrotów powinieneś (powinnaś)
    poddać się długiej terapii przeciwwirusowej.

Zapalenie jąder i najądrzy

Jądra i najądrza znajdują się w mosznie. Zazwyczaj w jednym z jąder stan zapalny jest bardziej nasilony niż w drugim.

  • Zapalenie jąder i najądrzy jest zwykle spowodowane
    przez bakterię,
    która rozprzestrzenia się drogą płciową. Może też być wynikiem
    rozszerzenia się zakażenia dróg moczowych. Bardzo rzadko
    zapalenie jąder i najądrzy może być spowodowane przez wirusa świnki, co wiąże się z niebezpieczeństwem utraty płodności.
  • Chorzy z zapaleniem jąder i najądrzy odczuwają ból, ich moszna jest obrzęknięta,
    a chodzenie może przysparzać trudności.
  • Rozpoznanie zostaje ustalone na podstawie badania moszny.
    Aby zidentyfikować przyczynę zakażenia, pobiera się wymazy
    z cewki moczowej oraz mocz do badania.
  • Leczenie polega na podawaniu antybiotyków, leków przeciwbólowych
    i zastosowaniu specjalnego worka podtrzymującego mosznę,
    aby ulżyć dolegliwościom bólowym.
  • Skręcenie jądra, powodujące odcięcie dopływu krwi do jądra
    powoduje objawy podobne jak zapalenie jąder i najądrzy. Jeśli to możliwe,
    powinieneś wtedy natychmiast skonsultować się z chirurgiem
    w celu ustalenia ostatecznego rozpoznania, które jest możliwe dzięki badaniu ultrasonograficznemu.

Schorzenia okolicy odbytu

  • Krwawienie, któremu często towarzyszy ból,
    może być spowodowane
    przez żylaki odbytu (hemoroidy), brodawki,
    szczelinę odbytu lub przez intensywne drapanie tej okolicy
    z powodu świądu. Czasami przyczyną krwawienia jest guz odbytu.
  • Jeżeli ból jest główną dolegliwością, prawdopodobnie przyczyną
    schorzenia jest wirus opryszczki, szczelina odbytu czy żylak odbytu
    zawierający skrzep krwi.
  • Przyczyn świądu odbytu może być wiele, np. wyprysk czy łuszczyca.
    Infekcje o podłożu grzybiczym (drożdżyce) czy wirusowym (brodawki, wirus opryszczki)
    również objawiają się świądem. Czasami przyczyny nie udaje się ustalić.
    W takim przypadku lekarze używają określenia „idiopatyczny”.
  • Leczenie schorzeń okolicy odbytu zależy od przyczyny powodującej dolegliwości.

Zapalenie odbytnicy

  • Najczęstszymi przyczynami zapalenia odbytnicy
    są zakażenia
    przenoszone podczas stosunku płciowego: bakteryjne
    (Neisseria gonorrhoeae, Chlamydia trachomatis), wirusowe (wirus opryszczki).
    W takich przypadkach zakażenie jest zwykle, ale nie zawsze, przenoszone
    podczas stosunku analnego. Zapalenie odbytnicy może być również
    spowodowane innymi schorzeniami, np. wrzodziejącym zapaleniem
    jelita grubego, chorobą Crohna, radioterapią.
  • Większość pacjentów z zapaleniem odbytnicy nie odczuwa żadnych dolegliwości.
    Niektórzy cierpią z powodu bolesnych skurczów odbytnicy, które dają uczucie
    częstego parcia na stolec, bólu przy oddawaniu stolca, bólu w okolicy odbytu;
    występują też upławy z odbytu, na stolcu pojawia się krew lub ropa.
  • Zapalenie odbytnicy wykrywa się najczęściej podczas rutynowych badań przesiewowych.
    Badanie polega na wprowadzeniu do odbytnicy specjalnego przyrządu
    zwanego rektoskopem. Natłuszczony rektoskop delikatnie
    wprowadza się do odbytu i przesuwa dalej do odbytnicy.
    Śluzówka odbytnicy może być zaczerwieniona, a na jej powierzchni
    może być widoczna ropa.
  • Pobrane wymazy są oglądane pod mikroskopem.
    Potem zostają one wysłane do laboratorium w celu dalszej diagnostyki.
    Jeżeli obecna jest ropa lub pod mikroskopem widoczne są bakterie,
    rozpoznanie można postawić natychmiast.
  • Zapalenie odbytnicy leczy się antybiotykami lub lekami przeciwwirusowymi.
    W razie potrzeby stosuje się również środki przeciwbólowe.

Zapalenie prostaty

Prostata jest gruczołem położonym tuż poniżej pęcherza moczowego, otaczającym cewkę moczową jak kołnierz.

  • Zapalenie prostaty jest zwykle spowodowane
    zakażeniem bakteryjnym.
    Mówimy wtedy o bakteryjnym zapaleniu prostaty. Schorzenie może być
    przenoszone drogą płciową lub przez krew z jelita. Czasami nie można
    ustalić czynnika zapalnego i wtedy mówimy o niebakteryjnym zapaleniu
    prostaty.
  • Objawy zapalenia prostaty pojawiają się nagle (zapalenie ostre) lub rozwijają się
    przez dłuższy czas (zapalenie przewlekłe).
  • Objawy ostrego zapalenia prostaty to ból zlokalizowany pomiędzy moszną a odbytnicą,
    ból i trudności przy oddawaniu moczu, częste oddawanie moczu, ból pleców
    w okolicy krzyżowej i dreszcze.
  • Jeśli cierpisz z powodu przewlekłego zapalenia prostaty, możesz zostać
    poddany badaniu ultrasonograficznemu prostaty oraz cystoskopii.
    Cystoskopia polega na zbadaniu wnętrza pęcherza za pomocą cienkiego endoskopu.
  • Powszechnie występujące objawy przewlekłego zapalenia prostaty
    to ból i uczucie dyskomfortu w okolicy prostaty, moszny, jąder, członka,
    odbytnicy oraz dolnej części pleców. Leczenie polega na stosowaniu
    długotrwałej antybiotykoterapii, często również na podawaniu leków przeciwzapalnych.
  • Niebakteryjne zapalenie prostaty zazwyczaj leczy się, stosując leki przeciwzapalne.
Źródło: https://jestemchory.pl/