Każdy zabieg chirurgiczny, ginekologiczny czy ortopedyczny wiążący się z cięciem skóry pozostawia na jej powierzchni ślad w postaci blizny. Kształt, szerokość i wygląd blizn zależą od ich umiejscowienia i kierunku cięcia. W przypadku operacji zaplanowanych, cięcia wykonuje się równolegle do linii skórnych. Pozwala to na szybkie zagojenie się rany z pozostawieniem niewidocznej lub mało zauważalnej blizny. Nie zawsze jednak lekarz operujący może dostosować linię cięcia do linii skórnych. Wtedy blizna może być nieco szersza, rozciągnięta i wciągająca skórę otaczającą. Nieestetyczne blizny najczęściej pozostają, gdy rana nie goi się na skutek długo utrzymującego się stanu zapalnego lub, gdy blizna ulega przerostowi i powstaje bliznowiec.

Bliznowiec (keloid) jest zgrubieniem w miejscu blizny złożonym z tkanki łącznej włóknistej. Istnieje pewna skłonność osobnicza do ich występowania. Są to twarde włókniste guzy, o kształcie podłużnym lub nieregularnym, często z wypustkami, a pokrywająca je skóra jest gładka, matowobiała, sino-czerwona lub sinawa. Ich umiejscowienie zależy od miejsca uszkodzenia skóry. Najbardziej narażeni na ich występowanie są ludzie młodzi, a predysponowane okolice to szyja, kark, ramiona i plecy.

Korekcja blizn polega na chirurgicznym jej wycięciu i wykonaniu plastyki skórnej. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Szwy skórne usuwa się po 7 i 12 dniach.
Leczenie bliznowców jest trudne i długotrwałe. Niezwykle ważne są działania profilaktyczne, które należy rozpocząć bardzo wcześnie. Zaleca się stosowanie maści i kremów z wyciągiem z roślin (Cepan), z alantoiną z dodatkiem heparyny lub jej pochodnych (Contractubex) oraz z silikonem (Zyraderm). Należy zacząć je stosować praktycznie zaraz po zagojeniu rany.